Home စာစုေလးမ်ား ေဒၚနယ္ထရန္႕ ႏိုင္သြားထဲက ဆိုပါေတာ့ …

ေဒၚနယ္ထရန္႕ ႏိုင္သြားထဲက ဆိုပါေတာ့ …

170
0

ျမန္မာျပည္ကေန ထြက္လာလိုက္တာေတာင္
အေတာ္ၾကာခဲ႔ၿပီ …

ေဒၚနယ္ထရန္႕ ႏိုင္သြားထဲက ဆိုပါေတာ့ …
ထရန္႕ ႏိုင္သြားလို႕ အေမရိကန္ႏိုင္ငံအတြင္းက
နာမည္ႀကီးတခ်ဳိ႕ ေနရပ္ေတြျပန္ကုန္ၾကတာေတာ့
အဆန္းဟုတ္မယ္ မထင္ဘူး

ေအး … ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ ျမန္မာႏိုင္ငံက က်ဳပ္က
ႏိုင္ငံျခား ေျပာင္းေျပးတာေတာ့ သိပ္ထူးဆန္းေနတယ္မလား

ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ …
ထရန္႕ပံုနဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါးဆိုင္ေတြေကာ
ထရန္႕ကြမ္းယာဆိုင္ေတြေကာ
ထရန္႕အေၾကာ္စံုေတြေကာ
ထရန္႕ ကူဖီမလိုင္ေတာင္ ပါလိုက္ေသးတယ္

ႀကိဳက္တာလဲ ႀကိဳက္တာေပါ့
ဒါေပမဲ႔ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္လဲ မဟုတ္ဘူးေလ
ထရန္႕ဟာ ဘာလဲ ဘယ္သူလဲဆိုတာေတာင္
ဂဃနဏ မသိဘဲနဲ႕ ျမန္မာတို႕ထံုးစံ ဝန္းရံၾကတာဟာ
အင္မတန္မွလဲ မ်က္စိေနာက္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္

ထရန္႕ပံုေတြကို ေနရာအႏွံ႕မွာ ကပ္လာၾကတယ္
ကေလးေလးေတြက အစ ထရန္႕ …

“ေဟ့ေကာင္ေလးေတြ … မင္းတို႕က ထရန္႕ကို သိလို႕
ေအာ္ေနၾကတာလား …”

“သိတယ္ေလ … ပုဂံေခတ္က သူရဲေကာင္းေလ”

“ဟင္ … အာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ
မင့္ ဘယ္သူေျပာလဲ”

“ေၾသာ္ … မွားလို႕ …”

“ေျပာ … ဒါဆို ဘယ္သူလဲ”

ေကာင္ေလး ခ်က္ခ်င္းၿငိမ္က်သြားတယ္
ၿပီးေတာ့ မ်က္လံုးေလး ပုတ္ခတ္ ပုတ္ခတ္နဲ႕
မ်က္ရည္ေလး ဝဲလာတယ္

“အယ္ … ဘာတံုးဟ”

“ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္”

“ဟင္ … ဘယ္လို”

“ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ အသက္ေပးသြားတဲ႔”

“ဟယ္ … ဒီ ခုနစ္ဆယ္ေက်ာ္ႀကီးက …”

“ဦးရာဇတ္ရဲ႕ တပည့္ …”

“ဟာ …”

“ရဲေဘာ္ ထရန္႕”

“ဂစ္”

ေကာင္ေလး မ်က္ရည္ေတြ ပင့္သုတ္ၿပီး

“ထရန္႕လို႕ တခါေျပာတိုင္း
ေသြးပြက္ပြက္ဆူလာတယ္”

“ေန … ေနတအားပူလို႕လားဟင္”

“ထပ္သရီး …
အဲ႔ဒါ ျမန္မာ့ေသြးဘဲ ဦးေလး
အဲ႔ဒါ ျမန္မာ့ေသြးဘဲ …”

“ဟင္ … ေၾသာ္”

ေမးမိတဲ႔ က်ဳပ္ကိုယ္က မွားတာ
အဲ႔သလို ဘုမသိ ဘမသိ ေထာက္ခံေနတဲ႔လူေတြလဲ အမ်ားႀကီး
မဲအေရအတြက္အရ ကလင္တန္က မ်ားၿပီး
ျပည္နယ္ရမွတ္မွာ ထရန္႕က အသာစီးနဲ႕ ႏိုင္သြားတာ
ဆိုတာကိုလဲ တခ်ဳိ႕မသိၾကဘူး

“ထရန္႕ကို ဘယ္တံုးက စ သိတာလဲ” ေမးၾကည့္

“wwe မွာ” လို႕ ေျဖမယ့္လူေတြလဲ ရွိရဲ႕

ဆိုေတာ့ကာ …
နားေအးပါးေအး မ်က္စိေအး ေနခ်င္လို႕
ျမန္မာႏို္င္ငံက ထြက္လာတာ ၾကာေပါ့

ဒါေပမဲ႔လဲ အသက္ႀကီးလာေတာ့
ေမြးရပ္ႏိုင္ငံမွာဘဲ ေခါင္းခ်ခ်င္လာျပန္ေကာ
ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီး ဘာေတြ ဘယ္လိုျဖစ္လို႕
ဘယ္ဟာေတြေျပာင္းလဲကုန္ၿပီလဲ သိခ်င္တာလဲ ပါတာေပါ့

“အိုးမိုင္ေဂါ့ အဲဒါ ဘာႀကီးလဲ”

“အလို … တမ်ဳိးႀကီးဘဲ”

“နတ္ျပည္ဆိုတာ ဒါလား”

ေလယာဥ္ေပၚက ခရီးသည္ေတြ အားလံုး
ဘာသာစကား အသီးသီးနဲ႕ တြတ္ထိုး အံ႔ၾသကုန္ၾကတယ္

က်ဳပ္ ေလယာဥ္မွန္ေပါက္ကေန အသာငံု႕ၾကည့္လိုက္တယ္
ေအာက္မွာ အလွဴခံမ႑ပ္ လို အေဆာက္အဦႀကီးက ဟီးလို႕

“အဟင္း အဟင္း … ရန္ကုန္ ေလဆိပ္ေတာင္ ေရာက္ၿပီဘဲ”

ရင္ထဲမွာ ဝမ္းနည္းဝမ္းသာႀကီး …
ဝမ္းသာတာက ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပန္ေရာက္လို႕
ဝမ္းနည္းတာက အခုခ်ိန္အထိ အဲ႔သည္ ေပါက္ကရ ဒီဇိုင္းႀကီးကို
ေလဆိပ္ပါဆုိၿပီး ၾကြားလို႕ေကာင္းတံုးမို႕လို႕

ေလာ္မ်ား တပ္လိုက္လို႕ကေတာ့
ပီဘိ အလွဴခံ မ႑ပ္ …

ေလယာဥ္ေျပးလမ္းေၾကာင္းထဲ ဝင္လာၿပီဆိုရင္ဘဲ
ျမန္မာ့ေျမႀကီးကို နင္းရေတာ့မဟဲ႔ ဆိုၿပီး
ရင္ေတြခုန္ေနၿပီ …

“အလို … ဘာေတြတံုး”

ေလယာဥ္ေဘးကေန အတင္းေျပးလိုက္လာတဲ႔
အရိပ္မည္းမည္းေတြ

“ဗုန္း ဗုန္း ဗုန္း …”

“ဟ … ထုတယ္ဟ ”

လန္႕ဖ်ပ္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ … လား … လား …
ဆိုင္ကယ္ေတြ …

“ဟင္ … ေလယာဥ္ကြင္းထဲ အထိ
ဘယ္လုိေတြေတာင္ …”

ဒီၾကားထဲ ေလယာဥ္ ေဘး ကပ္လိုက္ၿပီး
ငံုးဥျပဳတ္ လိုက္ေရာင္းတာေတြလဲ ရွိေသးတယ္

ေလယာဥ္တံခါးပြင့္တာနဲ႕
ေအာက္ကေန အထုပ္ေတြ ဝိုင္းဆြဲၾကတယ္

“အဘ … ဘယ္ျပန္မွာလဲ
ၿမိဳ႕ထဲလား …”

“ဟင့္အင္း …”

“ၿမိဳ႕ျပင္လား …”

“ဟင့္အင္း … ရတယ္ လာႀကိဳမွာ ”

“လိမ္တယ္”

“အာ … တကယ္ဟ”

“က်ေနာ့္ဆိုင္ကယ္နဲ႕ လိုက္ခဲ႔ေလ”

“ေန … ေနပါေစကြယ္
တကယ္ လာႀကိဳမွာ မို႕လို႕ပါ”

“ဟာ … အဘ
ဒီမွာ ဒီဘက္လာ ”

ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဗ်ာ
လာႀကိဳတဲ႔ ခ်ာတိတ္ ေရာက္လာလို႕သာေပါ့
ႏို႕မို႕ဆို ဒီဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီသမားေတြ
ဝိုင္းအမဲဖ်တ္လို႕ တစစီျဖစ္ၿပီဘဲ …

“ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ေမာင္ရင္ရယ္
ေလယာဥ္ကြင္းတစ္ခုလံုးလဲ ေစ်းသည္ေတြေကာ
ဆိုင္ကယ္ေတြေကာ ျမင္လို႕ေတာင္ မေကာင္းပါ့လား”

“အဘတို႕ေခတ္ကလို မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ
အခုက …
ဘာကန္႕သတ္ ညာကန္႕သတ္ေတြ မရွိေတာ့ဘူး
ဆိုင္ကယ္ေတြလဲ ရန္ကုန္တစ္ျမိဳ႕လံုး
ႀကိဳက္တဲ႔ေနရာ စီးလို႕ရေနၿပီ ”

“ေဟ … ဟုတ္လား”

အိမ္း … ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးေတာင္
ေတာ္ေတာ္ႀကီး လြတ္လပ္ခြင့္ေတြရေနၿပီဘဲ

“ဘယ္နား ပါကင္ထိုးခဲ႔တံုး ေမာင္ရင္”

“ဒီမွာေလ …”

“ဟင္ … ဆိုင္ကယ္”

“ဟာကြာ … ဘယ္ ကျမင္းမသားက
ပိတ္ရပ္သြားျပန္ၿပီလဲ မသိဘူး”

မ်ားလိုက္တဲ႔ ဆုိင္ကယ္ေတြ
ႏွစ္ထပ္ကလဲ ရပ္ထားေသးတယ္
အခုလဲ အေရွ႕မွာ ပိတ္ရပ္ထားတာ
ဘယ္ကမွ ထြက္လို႕မရ …

“မ ပါအံုး အဘရယ္”

“ဟင္”

“ဒါမွ ထြက္လို႕ရမွာေလ”

“ေၾသာ္”

ဆိုင္ကယ္ကို ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း
လွ်ာထြက္မတတ္ မ ၿပီး
အျပင္ထုတ္လိုက္တယ္

“ဦးထုပ္ေဆာင္း အဘ”

“ေအး ”

“ခါးပတ္ပတ္ အဘ”

“ေအး … ဟင္”

“ေရာ့ … ဒီပလတ္စတစ္ႀကိဳးကိုယူ
ဖင္နဲ႕ခံုနဲ႕ ၿမဲေနေအာင္ ခ်ည္ထား”

“ေၾသာ္”

“အဘတို႕ေခတ္ကလို ပရမ္းပတာ မရေတာ့ဘူး
ဘာစီးစီး ခါးပတ္ပတ္ရတယ္
႐ုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ ေသရင္ေတာင္
ဒီႀကိဳးစကို ၾကည့္ၿပီး
အေလာင္းရွာရလြယ္တာေပါ့”

“ဂစ္”

ေမာင္းေတာ့လဲ အေနာက္ကေန ျငိမ္ျငိမ္မေနရဘူး

“အဘေရ လုပ္ပါအံုး
ညာေကြ႕မလို႕ …
လက္ေထာင္ေပးပါအံုး”

“ဟမ့္ … အခ်က္ျပမီး သံုးေလကြာ”

“ပ်က္ေနတယ္”

“ေၾသာ္ … ေအး”

“အဘေရ လုပ္ပါအံုး
ဘယ္ဘက္ကို ဘယ္ဘက္ကို”

“ေအး … ေအး”

“အဘ ဒီတစ္ခါ တည့္တည့္သြားမွာ”

“အဲ႔ေတာ့ …”

“လက္ႏွစ္ဖက္စလံုး ေထာင္ျပေလ”

“ဟင္ … ေၾသာ္ ေအး ေအး”

မသိရင္ ႀကီးေကာင္ႀကီးမားနဲ႕ ကျမင္းေၾကာ ထေနသလိုဘဲ
အေနာက္ကေန လက္ႀကီးႏွစ္ဖက္တန္းလို႕ ကားယားႀကီး …

“ဟာ အဘ
လံုခ်ည္ အနီဘဲ
ဖင္ၾကြၿပီး ကုန္းလိုက္”

“ဘာတံုးဟ”

“ဘရိတ္မီးလဲ မလင္းဘူးေလ”

“ဂစ္”

အေနာက္က ထိုင္လိုက္ရင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကို
တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္မိတယ္

ေၾသာ္ … အရင္ကနဲ႕ မတူေတာ့ပါလား

“တီ … တီ …”

“အာကြာ ျဖတ္ဝင္ျပန္ၿပီ”

“ဘယ္ႏွယ္ ျဖစ္တာတံုး ေမာင္ရင္
မင္းတို႕ဟာက ဆိုင္ကယ္ေပးစီးလဲ
လမ္းပိတ္တံုး ပါ့လား …”

“ပြဲရွိလို႕ဗ် အဘရ
ပြဲရွိလို႕ …”

“ေဟ … ဘာပြဲတံုး”

“ျပင္သစ္ ျမန္မာ ခ်စ္ၾကည္ေရး ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ”

“ေဟ … ဟုတ္လား”

“အ႐ုပ္ႀကီးေတြ ေထာင္ထားတာ ေတြ႕လား
ဘာလဲေတာ့ မသိဘူး …
ေပ်ာ္ဖို႕ေတာ့ ေကာင္းမွာဗ် ”

“ေအးေနာ္”

“ဟိုဘက္ တစ္လမ္းေက်ာ္မွာက
အိႏၵိယ ျမန္မာ ခ်စ္ၾကည္ေရး ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ
ေဆးေရာင္စံုေတြ လူးၾကမွာ”

“ဟုတ္လား …”

“အေရွ႕မွာ ပိတ္ေနတာကလဲ
ေျမာက္ကိုရီးယား ျမန္မာ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ ရွိလို႕”

“ဘာလုပ္ၾကတာလဲ”

“အေပ်ာ္တမ္း ႏ်ဴးကလီးယား လႊတ္ၾကတာ”

“ညွယ္”

“ပြဲေတြ စံုေနလို႕ လမ္းပိတ္တာပါဗ်ာ
ပံုမွန္ဆို မပိတ္ပါဘူး”

“ေပ်ာ္စရာေတာ့ ေကာင္းသားကြ ေနာ္
ငါတို႕တံုးက သႀကၤန္ေလာက္ဘဲ ရွိတာရယ္ …”

ခ်ာတိတ္ ဆတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္တယ္
ၿပီး မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး

“ဘာတံုးဗ် သႀကၤန္ဆိုတာ …
ဘယ္ႏိုင္ငံနဲ႕ ခ်စ္ၾကည္ေရးလုပ္တဲ႔ပြဲလဲ”

“ဟယ္”

ေၾသာ္ … ႏိုင္ငံတကာက ပြဲေတြက် သိတယ္
သႀကၤန္ဆိုတာ ဘယ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ပြဲေတာ္လဲဆိုတာေတာင္
မသိေတာ့ပါလား …

က်ဳပ္တို႕ေခတ္ထဲကေတာ့ သႀကၤန္မွာ
သ႐ုပ္ပ်က္တာေတြလဲ ရွိရဲ႕
သ႐ုပ္မပ်က္တာလဲ ရွိရဲ႕
႐ိုးရာပြဲေတာ္ကိုေတာ့ျဖင့္ ေရျဖဳန္း႐ံုသက္သက္လို႕
မျမင္ေစခ်င္ဘူး
ကားလမ္းပိတ္တာေတာ့ ပိတ္တာေပါ့ေလ

“ဟူး ………
ငါ ခဏဆင္းအံုးမယ္ကြာ
အေညာင္းေလး ဘာေလး ေျဖမလို႕”

“ဟုတ္ကဲ႔ အဘ”

ဆိုင္ကယ္ေပၚက အသာခြဆင္းလိုက္တယ္
ၾကည့္စမ္းပါအံုး … ရန္ကုန္
ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ ေျခရင္းမွာ ဆိုင္ကယ္ေတြ ဥဒဟို သြားလာေနၾက
ႏိုင္ငံတကာ ပြဲေတာ္ေတြ ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စု
ဘယ္မွာလဲ … ရန္ကုန္

“ဟူး …… ”

ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ လုပ္ေနရင္း အင္မတန္မွ
ထူးဆန္းတဲ႔ ျမင္ကြင္း တစ္ခု သြားေတြ႕တယ္

“ဟင္ … ဘယ္လိုႀကီးလားဟ”

အမ်ဳိးသမီးက လမ္းေလွ်ာက္သြားတယ္
လက္ထဲမွာ ေလွာင္အိမ္တစ္ခု
ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ ကေလးတစ္ေယာက္

“ေဟ့ ေမာင္ရင္ … လာစမ္း ျမန္ျမန္
ဟိုဟာက ဘယ္လိုျဖစ္တာတံုး”

“သမီးမိန္းကေလး မို႕လို႕
ေလွာင္အိမ္ထဲ ထည့္ထားတာေလ ဘာဆန္းလို႕လဲ”

“ေဟ”

“အဘတို႕ ေခတ္ထဲက သက္ငယ္မုဒိန္းေတြ ေသဒဏ္ေပး
ဘာညာေလွ်ာက္ေအာ္တယ္ေလ”

“အင္းေလ … ငါသိတယ္ေလ”

“ဆႏၵေတြျပၾက ဘာၾက ညာၾက အိေယာင္ဝါးလုပ္ၾကတယ္ေလ”

“အင္းေလ”

“က်င့္တယ္ေလ က်န္းမာေရး မေကာင္းေတာ့ လြတ္တယ္ေလ”

“ဟင္”

“ညိွတယ္ေလ ေလ်ာ္ေၾကးေပးေတာ့ လြတ္တယ္ေလ”

“ဟယ္”

“အခု ဘာဥပေဒမွ မလိုဘူး
သူတို႕ဘာသာ ေသဒဏ္ေပးခ်င္ေပး မေပးခ်င္ေန
မိန္းကေလး မွန္သမွ် ၁၈ ႏွစ္မျပည့္မခ်င္း
ေလွာင္အိမ္ထဲမွာဘဲ ေမြးတယ္”

“ဟင္ … ေၾသာ္”

ေကာင္းေလစြ … လံုၿခံဳေပစြ
ဟုတ္ပ … ဒါ့ထက္ စိတ္ခ်ရတာ ဘာရွိအံုးမလဲ
က်ဴပ္တို႕ေခတ္တံုးကမ်ား ေသဒဏ္ေပးပါ ဘာညာ
ဖင္ကုန္းၿပီးေအာ္တယ္
ဖင္ၿပဲတာဘဲ အဖက္တင္တယ္
အခုေခတ္ မိဘ ေတြမ်ား တယ္ဥာဏ္ေကာင္းသကိုး

“အိမ္း … လူႀကီးလာရင္ေတာ့
ေလွာင္အိမ္ႀကီးႀကီးလိုမွာဘဲ”

“ဒုန္း ………”

“အား လား လား …”

ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညိဳ႕သဂ်ီးကို ေျခတြန္းလွည္းနဲ႕
ကေလးတစ္ေယာက္ ဝင္တိုက္တာ …

ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ေျခတြန္းလွည္းနဲ႕ ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး
က်ဳပ္လိုဘဲ အတိုက္ခံရတဲ႔ လူေတြလဲ ရွိတယ္
ဒါေပမဲ႔ မထူးဆန္းေတာ့သလိုဘဲ
ကိုယ့္လမ္း ကိုယ္ ဆက္သြားေနၾကတယ္

“ဟ … ဘာေလးေတြတံုးဟ”

“အဲ႔ဒါက် ကေလးအထီးေပါက္စနေလးေတြ Drift ဆြဲေနတာေလ အဘရ”

“ေဟ”

“ဒီမွာက အသက္မျပည့္လဲ Drift ဆြဲလို႕ရတယ္
ဒါေတာင္ လမ္းမေလ်ွာက္တတ္ေသးလို႕ေနာ္
ေဟာ … ဟိုမွာ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခါစ ကေလးေတြ
ကားေတြနဲ႕ ဗ်င္းလာၾကၿပီ ”

“ဟယ္ ေျပး ေျပးရမွာလား ဟင္”

“ဝပ္”

လူေတြလဲ ဓာတ္တိုင္အေနာက္ေတြ ေျပးကပ္ကုန္ၾကတယ္

“ဟယ္ … တိုင္ တိုင္မက်န္ေတာ့ဘူး”

ေၾသာ္ … ႀကီးေကာင္ႀကီးမားနဲ႕ တိုင္လုတမ္း ကစားေနရသလို

“အဘ ျမန္ျမန္ …
တိုင္မက်န္ရင္ ေျမာင္းထဲဆင္းေျပး”

“ဇြတ္ …”

“ဟာ … ေခ်ာ္ပဟ ”

ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဆာက္နဲ႕ထြင္း ဆိုသလိုဘဲ
ညိဳ႕သဂ်ီး အတိုက္ခံရတယ္
အခု ေျမာင္းႏႈတ္ခမ္းေပၚ ဖင္ထိုင္လဲတယ္
ဟို မိမဆံုး ဖမဆံုး မသား ေလးေတြက
drift ဆြဲလို႕ ဝေတာ့ ျပန္ကုန္ၾကတယ္

“အဘ ရရဲ႕လား”

“ရတယ္ … ငါ့ အိမ္ကိုသာ ျမန္ျမန္ပို႕ပါေတာ့ကြာ”

အိမ္ေရာက္မွ က်ဳပ္သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္
ျမန္မာႏိုင္ငံကို ခ်စ္လို႕ လြမ္းလို႕ ျပန္လာတယ္
အခုခ်ိန္အထိ ဟိုတုန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံကို
ျပန္ရွာမေတြ႕ေသး

“အလြမ္းမေျပလိုက္တာကြာ … ေတာက္”

သႀကၤန္ဆိုတာလဲ မရွိ
ေဆးေရာင္ေတြနဲ႕ အ႐ုပ္ေတြနဲ႕ ပြဲေတြဘဲရွိတယ္
ဒါလား ျမန္မာ

သက္ငယ္မုဒိန္းေကာင္ေတြကို ေၾကာက္လို႕
သမီးမိန္းကေလးေတြ ေလွာင္အိမ္နဲ႕ ၁၈ ႏွစ္ ေနရတယ္
ဒါ ေထာင္သက္နဲ႕ တြက္ရင္ ႏွစ္ႀကီးဘဲ
က်ဴးလြန္သူကို ေထာင္ခ်မရေတာ့
အက်ဴးလြန္ မခံရေအာင္
ကိုယ္ပိုင္ ေထာင္ထဲဝင္ေနရတဲ႔ ေခတ္
ဒါလား ျမန္မာ

ကေလးေပါက္စနေတြက အစ
ကားေတြေကာ ေျခတြန္းလွည္းေတြေကာ
ပရမ္းပတာ ေမာင္းတဲ႔ေခတ္
ဒါလား ျမန္မာ

“ေတာက္ … အခုထိအလြမ္းေျပစရာ တကြက္မွ မေတြ႕ေသးဘူး
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာေတာင္
ယံုရခက္ခက္ …”

“ဖလပ္”

“ဟာ”

႐ုတ္တရက္ မီးျပတ္သြားတာ
ဘယ္ၾကည့္ၾကည့္ ေမွာင္မဲ
က်ဳပ္ အေမွာင္ထဲမွာ မ်က္ရည္ဝိုင္းသြားတယ္
ဝမ္းသာလို႕ က်တဲ႔ မ်က္ရည္ …
ေနာက္ ရင္ေခါင္းသံႀကီးနဲ႕ က်ဳံးေအာ္ေတာ့တာဘဲ

“ေဝး ေဟး ေဟး ေဟး …
ဒါဘဲ … အဲ႔ဒါ ျမန္မာ
အဲ႔ဒါမွ ငါတို႕ေခတ္က ျမန္မာစစ္စစ္
အခုမွ အလြမ္းေျပေတာ့တယ္
အို … ဘာတဲ႔
ေယာက်ာ္း ဘသား အေမွာင္ထဲ ေအာင္ပြဲခံ
ေနာက္တခါ ေမွာင္ျပန္ၿပီတဲ႔ေဟ့
ေဟ … ေဟ … ဝါး”

ေပ်ာ္လိုက္တာမွ ၿပဲလို႕ ။ ။

ေဇယ်ာ

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here